CANOR
TP 106 VR

"Canor z Edgara" - tak brzmi towarzyszące temu wzmacniaczowi hasło reklamowe. Oto słowacka firma Edgar zmieniła nazwę na Canor. Ani jedno, ani drugie imię specjalnie mi się nie podoba, ale mniejsza z tym. Zmiana została wymuszona pozwem, jaki został złożony przeciw tej firmie przez inną, legitymującą się tą samą nazwą, jednak założoną dawniej. Taki ruch to zawsze wyzwanie - ostatecznie marka jest jednym z najważniejszych elementów wizerunku. Firma, oprócz działalności związanej ze swoimi produktami, projektuje i wykonuje całą elektronikę sprzedawaną przez… Pro-Jecta. A jak się można zorientować po niedawnym wysypie maleńkich pudełeczek z serii "box", jej konstruktorzy nie stracili ochoty do pracy.

Nasza ocena
Wykonanie
Nowoczesny projekt plastyczny, chociaż obudowa klasyczna, wykonana bez rozrzutności.
Laboratorium
Jest pilot zdalnego sterowania z regulacją głośności. Poza tym standard, ale bez żadnych utrudnień; Parametry: Wysoka moc wyjściowa, niskie szumy, w spektrum dominacja nieparzystych - trochę jak we wzmacniaczu tranzystorowym.
Brzmienie
Brzmienie Zrównoważone, koherentne, z nasyconą średnicą i perlistą górą. Bas dokładny i dynamiczny, bez wyeksponowania.
Możesz pobrać ten artykuł w formacie
Artykuł pochodzi z Audio

Nowe otwarcie Canora polega nie tylko na zmianie nazwy, ponieważ wymianie ulega - lub ulegnie w najbliższym czasie - cała oferta. Najważniejsza zmiana dotyczy nowego projektu plastycznego - "drewnu już dziękujemy!". Front wzmacniacza Canor TP106VR został zaprojektowany przez plastyka związanego z nowoczesną sztuką użytkową, który zamieścił na nim wiele elementów z aluminium oraz czarnego akrylu.

Na głównym miejscu ulokowano bardzo dużą, wygodną w obsłudze gałkę siły głosu z podświetlanym otokiem. Światełko ma kolor bursztynowy, podobnie jak diody oznaczające wybrane wejście oraz logo Canora. To ostatnie przypomina zresztą starsze, ponieważ jego głównym elementem jest kamerton. Pod gałką ulokowano dwa małe, niemal niewidoczne, guziki zmieniające wejście oraz większy przycisk "standby". Z tyłu widzimy tylko dwie pary złoconych gniazd głośnikowych oraz rząd gniazd RCA - pięć wejść liniowych oraz wyjście do nagrywania. Jest też gniazdo sieciowe IEC z umieszczonym obok wyłącznikiem sieciowym.

Canor Tube Power

Nazwa nowego wzmacniacza, jakkolwiek mało romantyczna, mówi wiele. TP oznacza "Tube Power", 106 wskazuje, że jest to następca modelu 105, zaś VR oznacza użycie w zasilaniu lamp prostowniczych (Vacuum Rectifier). TP 105 VR testowaliśmy w " Audio" jakiś czas temu i był to jeden z nielicznych wzmacniaczy lampowych, który nie zniesmaczył prowadzącego pomiary Radka Łabanowskiego. Zarówno szum, jak i THD oraz pasmo przenoszenia - wszystko było znakomite.

Canor trochę ustępuje Ayonowi pod względem masy, ale i tak jest bardzo ciężki - ponownie dzięki solidnej obudowie i dużym transformatorom. To podstawa każdego przyzwoitego urządzenia lampowego.

Trafo zasilające, przykręcone do bocznej ściany Canora TP 106 VR, jest toroidem specyfikowanym na moc 285 W. Wychodzą z niego liczne uzwojenia wtórne. Osobne zasilacze otrzymały: kanał lewy końcówki mocy, kanał prawy końcówki mocy, przedwzmacniacz, żarzenie, zasilanie niskonapięciowe (przekaźniki, napęd potencjometru). Prąd do końcówek prostowany jest w dwóch prostownikach półokresowych GZ34 firmy JJ. To pewna zmiana w stosunku do TP 105, gdzie znajdowały się cztery diody PY88. Za lampami widać bank dziesięciu kondensatorów filtrujących. Napięcie to dostarczane jest do lamp 6L6, pracujących w klasie A w trybie push-pull, które też wykonała słowacka firma JJ.

Wraz ze zmianą nazwy firmy nastąpiła całkowita zmiana projektu plastycznego. Przednią ściankę wykonano z grubego płata aluminium. Co ważne, Canor wykonuje swoje urządzenia w całości w słowackim Prešovie.

Wraz ze zmianą nazwy firmy nastąpiła całkowita zmiana projektu plastycznego. Przednią ściankę wykonano z grubego płata aluminium. Co ważne, Canor wykonuje swoje urządzenia w całości w słowackim Prešovie.

Blue Velvet

Na wyjściu umieszczono dwa potężne transformatory o klasycznej budowie, z blachami EI. Stąd sygnał podawany jest krótkimi kabelkami na gniazda głośnikowe. Ponieważ trafa znalazły się tuż przy lewej ściance wzmacniacza, wspomniane gniazda też umieszczono skrajnie, z lewej strony tylnej ścianki; szkoda tylko, że kabelki kończą się niezłoconymi skuwkami nałożonymi na złocone elementy gniazd - chyba lepiej byłoby je po prostu przylutować.

Napięcie anodowe lamp przedwzmacniacza i drivera jest prostowane i stabilizowane - w tej sekcji pracują podwójne triody 12AT7EH firmy Electro-Harmonix. Na lampy wejściowe nałożono elementy chłodzące, ekranujące i tłumiące drgania Cool Damper firmy EAT, minimalizując w ten sposób mikrofonowanie.

Dampery zostały połączone z masą układu. Sygnał doprowadzany jest do lamp za pośrednictwem krótkich ekranowanych kabelków, z niewielkiej płytki przykręconej prostopadle do tylnej ścianki. Zamontowano na niej przekaźniki selektora wejść oraz niebieski potencjometr "Blue Velvet" Alpsa. Tak, potencjometr umieszczono tutaj (świetnie!), a jego oś przedłużono do ścianki przedniej, dzięki czemu ścieżka sygnału jest stosunkowo krótka, a więc jest on mniej narażony na zakłócenia. Złocone gniazda wejściowe RCA zostały wlutowane wprost do tej płytki.

Lampy wejściowe i drivery (pracujące także jako odwracacze fazy) zostały sprzęgnięte przez polipropylenowe kondensatory firmy SCR. W układach katodowych mamy z kolei kondensatory firmy Rifa. Oporniki są metalizowane, precyzyjne. Całość wygląda niezwykle kompetentnie i jedyne, co bym w przyszłości ewentualnie zmienił, to lampy końcowe i może zasilające. Pomyślałbym też nad zalutowaniem kabli głośnikowych biegnących z transformatorów wyjściowych do gniazd. W komplecie dostajemy ładny, metalowy sterownik.

Z tyłu widać, jak potężnym wzmacniaczem jest TP 106 VR, chociaż gniazda nie są z najwyższej półki.

Z tyłu widać, jak potężnym wzmacniaczem jest TP 106 VR, chociaż gniazda nie są z najwyższej półki.

Odsłuch

Dobrze pamiętam, jak grał wzmacniacz TP 105 VR (jeszcze z logiem Edgara) - był to szybki, dokładny dźwięk, bez cienia zawoalowania i podbarwień. Niezwykłe było to, że w pomiarach nie "poległ", jak wiele innych wzmacniaczy lampowych. To ten przypadek, kiedy podstawowe dane dobrze korelują z tym, co słychać. Bo chodziło o niskie szumy, niskie zniekształcenia i szerokie pasmo przenoszenia.

Canor TP 106 VR jest bardzo podobnym urządzeniem. Wszystkiego jest trochę więcej, wszystko jest trochę większe, głębsze, szersze, bardziej kolorowe niż w Edgarze, jednak kierunek wyznaczony przez poprzednika (zrywający z brzmieniem pierwszego produktu tej słowackiej firmy, modelu TP 101) został zachowany. Przy opisie wyglądu zewnętrznego nie wspomniałem o jednym detalu, ale chciałem poczekać z tą uwagą do tego momentu: Canor zaprojektował front swoich urządzeń w sposób znany z Coplanda. Przywołanie skandynawskiej firmy jest uzasadnione ze względu na brzmienie - zrównoważone, uniwersalne, pasujące do każdego rodzaju muzyki.

Oczywiście nie jest to "drut ze wzmocnieniem" i stuprocentowa neutralność. Dokładne, pełne w zakresie średnicy, równie mocne na górze i konkretne na basie brzmienie Canora jest zdrowe, kompetentne i bez kompleksów, chociaż nie prezentuje wielkiego zaangażowania w budowaniu klimatów i nadzwyczajnego wyrafinowania w cyzelowaniu szczegółów. Po prostu bardzo dobry, wyrównany dźwięk i na tym można by właściwie zakończyć...

Ale nie ma lekko, trzeba temat drążyć. Bas jest dobrze zintegrowany, prowadzony pod dyktando rytmu, trochę podporządkowany średnicy - inaczej niż w Spiricie, gdzie chętniej imponował niezależnością i bogactwem wybrzmień, w Canorze TP 106 V jest bardziej zdyscyplinowany, mniej spektakularny, chociaż nie można go przyłapać na żadnym niedomaganiu. Brzmienie Canora bardziej skupia się na środku pasma niż na dole, ale jeśli ktoś potrzebuje mięsistego, soczystego basu w roli lidera, to również z Canorem może sporo wygrać, dobierając kolumny o takim charakterze.

TP 106 VR to nowoczesne urządzenie, mimo że wykorzystuje lampy próżniowe. Świetne zasilanie, przemyślany rozkład elementów.

TP 106 VR to nowoczesne urządzenie, mimo że wykorzystuje lampy próżniowe. Świetne zasilanie, przemyślany rozkład elementów.

Mimo wysokiej mocy, trzeba mocno odkręcić pokrętło wzmocnienia, aby zagrać głośno. Spójność brzmienia, jego czystość, której nie przeszkadza nasycony środek, daje komfort obcowania ze wzmacniaczem nie muszącym się napinać ani niczego udawać. Głosy, nawet męskie, nie potrzebują wyeksponowanego basu, brzmiały wiarygodnie. Wyższy bas jest energetyczny, instrumenty mają oparcie, nie są "szkieletowate". Dopiero przy płytach, gdzie przydałoby się zwierzęce uderzenie, Canor ustępuje pola. Tak było w drugim utworze genialnej płyty Larsa Danielssona, a także na "Spiritchaser" Dead Can Dance.

Z nawiązką kompensują to inne zalety tego urządzenia, zwłaszcza sposób artykułowania środka pasma. Wciąż bez przesadnego ocieplenia, lecz z doskonałą koherencją, wypełnieniem i naturalnością. Przekaz jest bezpośredni, niezagmatwany, oczywisty. Nie jest to takie nasycenie, jakie można uzyskać z lampami EL34 czy KT88, ale też nie ma mowy o suchości, na jaką cierpi część wzmacniaczy z tetrodami strumieniowymi 6550C - w tej dziedzinie jest zresztą też lepiej niż z triody 6C33C zastosowanej w Ayonie.

Myślę, że 6L6 to dobry kompromis. Wprawdzie użyte w Canorze TP 106 VR lampy JJ-a nie należą do moich ulubionych i z NOS-ami będzie znacznie lepiej, ale nawet tu i teraz, w "pakiecie" firmowym dźwięk jest kompletny i dokładny. Mimo że góra pasma nie jest wybitnie selektywna, brzmi mocno, dźwięcznie, z ładnym nasyceniem. Tutaj słychać muśnięcie lampy, przede wszystkim przez zaokrąglenie ataku i homogeniczność barwy, zawsze perlistej. Blachy nie są jednak specjalnie różnicowane, sposoby uderzenia w instrumenty na "Spiritchaser" - trochę ujednolicone. Taka uroda, wszystkiego mieć nie można.

Dynamika urządzenia jest dobra, choć nie wybuchowa. Mocniejsze wejścia z płyty "Division Bell" Pink Floyd były nieco mniej "totalne" niż z tranzystorów i mniej żywiołowe niż z niektórych lamp. Scena dźwiękowa jest poukładana, instrumenty plastyczne i jednocześnie dobrze wyrysowane. To zaleta wzmacniaczy lampowych - zachowując duży wolumen, potrafią dobrze definiować poszczególne źródła dźwięku. Zarówno Sara K. solo, jedynie z gitarą z płyty "Don’t I Know You From Somewhere?", jak i Radiohead z "Amnesiac" - wszystko miało bardzo ładne nasycenie.

Wzmacniacz, który nie zawiedzie miłośników lamp, a jednocześnie nie wyłoży się w tematach, które zwykle nie są ich najmocniejszą stroną.

Parametry
CANOR TP 106 VR
Produkowany Tak
Moc znamionowa (1% THD+N, 1 kHz) [W] 8 Ω, 2x 41/44 (-5%)
Moc znamionowa (1% THD+N, 1 kHz) [W] 4 Ω, 2x 52/60 (-5%)
Czułość (dla maksymalnej mocy) [V] 1x 0,8
Stosunek sygnał / szum (filtr A-ważony, w odniesieniu do 1W) [dB] 89
Dynamika [dB] 105
Współczynnik tłumienia (w odniesieniu do 4 Ω) 16
Wymiary: wys./szer./gł., W przypadku urządzeń testowanych w AUDIO wartość mierzona.
CANOR testy
ROGUE AUDIO Pharaoh
Pharaoh

Amerykańska firma Rogue Audio specjalizuje się we wzmacniaczach, oferując je w najróżniejszych odmianach. Zintegrowane, dzielone, stereofoniczne i monofoniczne (końcówki mocy), słuchawkowe, gramofonowe (phono-stage). To jeszcze nic wyjątkowego, firm o podobnym profilu jest wiele. To, co w Rogue Audio jest najbardziej charakterystyczne, to łączenie końcówek mocy w klasie D z lampowymi przedwzmacniaczami.

Edge A
CAMBRIDGE AUDIO
Edge A
Wzmacniacze stereo

W zeszłym roku Cambridge Audio celebrowało swoje 50. urodziny i z tej okazji zaprezentowano nową, high-endową serię Edge. Było to wydarzenie szczególne, bowiem historia CA była pisana do tej pory głównie urządzeniami w umiarkowanych cenach. Nazwa serii upamiętnia pierwszego projektanta firmy - Gordona Edge'a. W jej skład wchodzi wzmacniacz zintegrowany Edge A, końcówka mocy Edge W oraz odtwarzacz strumieniowy Edge NQ.

A5.2
AVM
A5.2
Wzmacniacze stereo

AVM jest stuprocentowo niemiecki. Każdy model jest tam projektowany, każdy egzemplarz jest tam składany. Wybrany do tego testu A5.2 jest jednym z trzech wzmacniaczy zintegrowanych AVM-a. W ofercie są też końcówki mocy i przedwzmacniacze, odtwarzacze strumieniowe, CD, systemy all-in-one, od niedawna gramofony (plus dedykowany im przedwzmacniacz korekcyjny), a nawet zespoły głośnikowe. Można więc złożyć cały system.

Live Sound & Installation listopad 2019

Live Sound & Installation

Magazyn techniki estradowej

Gitarzysta grudzień 2019

Gitarzysta

Magazyn fanów gitary

Perkusista grudzień 2019

Perkusista

Magazyn fanów perkusji

Estrada i Studio grudzień 2019

Estrada i Studio

Magazyn muzyków i realizatorów dźwięku

Estrada i Studio Plus listopad 2016 - styczeń 2017

Estrada i Studio Plus

Magazyn muzyków i realizatorów dźwięku

Audio grudzień 2019

Audio

Polski przedstawiciel European Imaging and Sound Association

Domowe Studio - Przewodnik 2016

Domowe Studio - Przewodnik

Najlepsza droga do nagrywania muzyki w domu